Typisch Piet Keizer

Te midden van alle commotie rond de boeken over Johan Cruijff en Marco van Basten zou je bijna vergeten dat er ook over Piet Keizer een biografie is verschenen. Dat past wel bij deze legendarische Ajacied, die – zo anders dan deze twee – nooit in het brandpunt van de belangstelling stond.

In 1948 verhuisde het gezin van de veroordeelde NSB’er Piet Keizer senior naar de Transvaalbuurt, waar de Duitse bezetter flink had huisgehouden onder de Joodse bewoners. Daar vertoonde Pietje voor het eerst zijn voetbalkunsten. De potjes op het Transvaalplein kregen zo’n reputatie, dat ook voetballertjes uit andere wijken zich meldden. Onder wie een zekere Johan Cruijff uit Betondorp.

Jaren later maakte de een spektakel voor het grote publiek, de ander was meer een voetballer voor fijnproevers. “Drukdoener Cruijff trekt veelvuldig de aandacht, de ingetogen Keizer kiest zijn momenten”, schrijven Jungmann en Visser in hun biografie. Zuinig was de linksbuiten Keizer ook op zijn fameuze schaarbeweging. Wanneer hij met zijn benen ging goochelen, was niet te voorspellen, maar altijd was het een “functioneel aanvalswapen”, geen mooidoenerij.
In 1974 gaf Thomas Rap Elf gedichten voor Piet Keizer uit. Keizer, verwoed lezer, wilde er aanvankelijk niets van weten, maar de bijdrage van Remco Campert vond hij ‘mooi’. Typisch Keizer. Hij stierf op 10 februari 2017. Conform zijn laatste wil zwaaide Tom Egbers – “die is lekker neutraal, niet zo’n slijmbal” – hem uit op NOS Sport.

PETER DE BROCK

 

 

KEIZER

- Bart Jungmann en Jaap Visser

- Kick Uitgevers

- ISBN 9789491555411

- 264 blz.

- € 39,95

 

Januari/Februarinummer 2020

Delen:

Editie:
Januari Februari
Jaargang:
2020 72
Rubriek:
Recensie

Gerelateerd

Medische stadsgids
Medische stadsgids
Recensie 1 januari 2020
Voor altijd dorpsjongens
Voor altijd dorpsjongens
Recensie 1 januari 2020
Het plein waar Anne Frank opgroeide
Het plein waar Anne Frank opgroeide
Recensie 1 januari 2020