Muurvlakte te huur: Elektrisch bakken?

Nee, niet het bakken ging elektrisch bij de ‘Electrische Brood- en Beschuitbakkerij B.D. Vorrink & Zn.’, Marnixstraat 140. Elke morgen werd in alle vroegte de oven nog opgestookt. Elektrisch was de deegmachine. Deze moet al in de jaren twintig, of eerder, korte metten hebben gemaakt met het zware kneden met de hand.

Naspeuringen van Het Parool naar de geschiedenis van de zaak leidden begin 1986 nog naar C.H. Vorrink-Van der Wal, de 87-jarige weduwe van de laatste bakker, Evert Vorrink. Evert was de ‘Zn.’ in de nog steeds zichtbare muurreclame, aangebracht door vader Bernhard Diedrich, de man die rond 1900 de bakkerij begon. De laatste bakkersvrouw lichtte, samen met de weduwnaar van haar dochter Nettie, G.H. Erbrink, in 1986 een tipje van de sluier op. Vandaag is Erbrink nog de enige die erover kan vertellen. “Bakker Vorrink was een begrip in de Jordaan,” vertelt hij. De banketbakkerij van buurman Koopmans op 142 werd geannexeerd – inclusief diens telefoonaansluiting. Die telefoon, en het T-Fordje (de eerste auto in de straat!): het was, in die tijd, tamelijk bijzonder. De bakkerij adverteerde met haar ‘zoute krakelingen’, voor de oorlog in cafés nog een gebruikelijke versnapering bij de borrel. Evert bracht ze rond per bakfiets. ’s Zondags was de zaak open voor ijs en taartjes: “Vorrinks roomijs was uit de kunst,” aldus Erbrink in 1986. Maar: Evert overleed in 1951, zoon Henk stierf jong en schoonzoon Erbrink was geen bakker maar schilder. “Mijn schoonmoeder hield samen met mijn vrouw, een bakker en een banketbakker de zaak nog tot 1953 gaande. Een ander bakkerijbedrijf aardde hier niet. Uiteindelijk heeft mijn schoonmoeder het pand verkocht aan Terpstra, een bontfirma.” En die zit er nog steeds.


Door: Martin Harlaar, Richard Hengeveld, Jan Pieter Koster & Anne Roos
November 2000

Delen: