Diamantbewerker, vakbondsman en explicateur Max Nabarro (1889-1977)

De laatste explicateur

Max Nabarro versloeg ‘draken’: spannende films uit de tijd van de stomme film. Hij was er erg goed in. Zo goed dat de bioscoopbezoekers zijn verhaal mooier vonden dan de film. Hij bleef het doen tot z’n 80ste – in 1969.

Sinds de oprichting eind 1967 gaf de Old Time Movie Club iedere vrijdag- en zaterdagnacht besloten voorstellingen van stomme films in theater De Uitkijk aan de Prinsengracht. Er werden koperen gaslantaarns opgehangen en op de piano kwam een romantische palm in een pot. De films draaiden op hun oorspronkelijke snelheid van zestien beeldjes per seconde – de projector werd er speciaal voor omgebouwd.

Het eerste programma bestond uit Charlie Chaplins The Kid uit 1921 en De Spaanse Danseres (1923) met Pola Negri en Adolphe Menjou. De voorstellingen trokken enorm veel publiek. Elders in het land ontstonden al gauw afdelingen van de vereniging. In De Uitkijk was Max Nabarro de ‘explicateur’, terzijde gestaan door een pianist en een violist. Hij was de laatste der Mohikanen: in de Amsterdamse beroepengids van 1967 stond hij nog als enige explicateur vermeld.

Vóór de komst van de geluidsfilm hadden alle bioscopen een explicateur in dienst. Alleen al in Amsterdam waren er zo’n dertig. Boris Lensky en Léon Boedels passeerden al eens in dit blad. Zij moesten de stomme beelden tot leven brengen. Ze waren pas goed in hun vak als ze de lach wisten te versterken en de tranen rijkelijker lieten vloeien.

Verder lezen? U vindt dit artikel in ons komende septembernummer.

Abonnees ontvangen dit nummer begin september.

Nog geen abonnee? Neem vóór donderdag 19 augustus 16:00 u. een abonnement, dan mis je dit nummer niet!

JA GRAAG

IK GEEF ONS AMSTERDAM CADEAU

Beeld: Explicateur Max Nabarro in actie met enkele van zijn instrumenten, april 1956. BEN VAN MEERENDONK / IISG

Delen:

Dossiers:
Amsterdammers
Editie:
September
Jaargang:
Rubriek:
Markante Amsterdammers
Tijdperk:
1900-1950