‘Zelfs de huisdieren werden meegenomen.’ Zo opent de verslaggever van Het Parool zijn artikel over het kinderprotest in de Jordaan. In de kleine optocht lopen kinderen, gezinnen, jongeren en ouderen mee. Allemaal gaan zij het ‘contact, de gezelligheid en de speelruimte’ missen als de Egelantier wordt wegbezuinigd.

Aangekomen bij het stadhuis bieden de jonge demonstranten Pvda-wethouder van der Wall 5500 handtekeningen aan. Van der Wall luistert naar hun eisen (geen bezuinigingen en minstens drie buurthuizen in de Jordaan) en belooft het te bespreken in de commissieraad. De jordanezen hebben er echter geen vertrouwen in. Een vrouw die zich door het Parool laat interviewen over de bezuinigende wethouders, zegt smalend: ‘Als je een caravan hebt en een buitenhuis in de Ardennen, dan heb je zo’n buurthuis niet nodig.’

Toch heeft het protest vanuit de buurt op korte termijn wel degelijk effect: de Egelantier mag blijven bestaan. Voor even. Want in 1987 wordt het buurthuis alsnog gesloten.

Beeld: Kinderen protesteren tegen de sluiting van hun buurthuis, 26 november 1980. Stadsarchief Amsterdam/ANEFO