Adieu André

In 2010 verhuisde ik naar de Kerkstraat, hoogte Amstelveld. Een meesterlijke locatie, een adelaarsnest op vijfhoog. Door de dag en de jonge avond heen hoor ik vanaf het stenen ‘veldje’ het geluid opkruipen van groepjes voetballers, die elkaar zonder gedoe afwisselen. Rondom klinken er gedempte kreten uit de cafés Marcella en Nel.

Na een paar weken begon ik vaste passanten te herkennen, veelal stamgasten van genoemde cafés. De meesten gebruiken het stukje straatweg tussen de Reguliersgracht en de Utrechtsestraat. Eigenlijk is het een soort olifantenpaadje, omdat fietsers vanaf de Kerkstraat het Amstelveld afsteken door rakelings langs de bomen te rijden.

Er zijn ook mannen en vrouwen die zich keurig aan de regels houden. Eén van hun viel me meteen op. De man, klein van stuk en sober gekleed, altijd met een elegant sjaaltje om zijn nek, schreed dagelijks door de straat. Hij keek altijd met volle aandacht om zich heen en tuurde vaak naar de hemel.

Café Krom werd mijn vaste huiskamer voor zakelijke afspraken. Het is een van de prettigste bruine cafés van de stad. In de ochtend, maar vooral in de loop van de avond, zag ik de man die door de straat schreed steevast in een hoekje of aan de grote tafel alle kranten spellen. Op een dag bood ik hem koffie aan, een dag later een borrel. We schudden handen, hij keek mij met een ironische blik aan en noemde zijn naam: Oostenbrink, André Oostenbrink.  

Al snel werd me duidelijk dat André een habitué was in Krom. Hij had stijl: hij ontfermde zich niet over alle kranten tegelijk, maar wachtte tot een ander uitgelezen was. André bleek directeur Jukebox te zijn van het café. Vrijwel onmerkbaar verving hij regelmatig de voorraad 45-toeren plaatjes. Hij putte uit zijn eigen collectie en de verzameling op de eerste etage van het café zelf. Nooit drong hij zich op; soms wisselden we van gedachten over de toestand in de wereld. Hij was een gymnasiast van het Ignatius, actief geweest in de KVP en later in de steunfractie in de gemeenteraad van het CDA. 

Opnieuw pleit ik voor een stoep tegel ter herinnering van een markante Amsterdammer. Nu voor de voormalige winkel in klokken en horloges van André op Vijzelstraat 83. Een suggestie voor de tekst: ‘Hier bevond zich de winkel en werkplaats van de bekwame horloger & klokwerkmaker André Oostenbrink. Een ras-Amsterdammer’.

Voor de legendarische Victor IV, die altijd blootvoets door de stad fietste, verzorgde hij het klokwerk van diens omgekeerde tijdklok. Op 26 maart jongstleden stierf André. Bij de mooie herdenkingsdienst in de Basiliek van de Heilige Nicolaas had een van de vele aanwezigen een houtsnedeafdruk van de omgekeerde klok bij de kist gelegd. Dat was een prachtige afscheidsgroet.

 

Meinummer 2019

Delen:

Buurten:
Centrum
Dossiers:
Amsterdammers
Editie:
Mei
Jaargang:
2019 71
Rubriek:
Column