Hoe 'irrelevant' is Circus Elleboog?

ElleboogIn 1949 richtte ida Last-ter Haar ('Tante Iet'), echtgenote van de strijdbare schrijver
Jef Last, Kindercircus Elleboog op. In een voormalige fietsenstalling van de Galerij van het afgebrande Paleis voor Volksvlijt op het Frederiksplein gaf zij arbeiderskinderen uit de Pijp alle kans hun acrobatische, theatrale, kunstzinnige en/of organisatorische talenten te tonen en ontplooien. Ze konden daar fietsen, koorddansen,rolschaatsen, jongleren, éénwieleren of de clown uithangen. Daarmee gaf 'Tante Iet' hun het gevoel dat ze wel degelijk iets voorstelden. Haar motto was: 'Alles
wat kan, dat mag." En wie je was of waar je vandaan kwam, deed er niet toen.
Dat leverde ook nog eens heerlijke voorstellingen op!

Elleboog (speelse verwijzing naar het toen beroemde Duitse circus Knie) verhuisde in 1966 naar de toen nog straatarme Jordaan (Egelantiersgracht, later Passeerdersgracht) en in 2000 naar de Bijlmer – want dáár zaten inmiddels de meeste kansarme kinderen. Nog altijd geldt: wat ieders beperking ook is, (economisch-sociaal, emotioneel, lichamelijk, verstandelijk): voor iedereen is er wel een rol om in uit blinken, en daardoor iets zelfverzekerder het Grote Leven tegemoet te gaan.

Het nieuwe college van B&W heeft het graag over 'participatie', 'Amsterdam voor iedereen', 'bestrijding van kinderarmoede', 'cultuurspreiding', 'oorlog tegen de obesitas' en zo meer.

Desondanks behoort nu volgens B&W Circus Elleboog (mét o.a. de kritische Fietsersbond, het
multiculturele debatcentrum Argan en de avantgardistische bioscoop Rialto) NIET tot de (nu nog gesubsidieerde) organisaties waarvan "'het doel is te linken aan het coalitieakkoord of overig gemeente- of stadsdeelbeleid".

Wablief?!

Ons Amsterdam is geen actieblad, maar er zijn grenzen. Als sociale, innovatieve, culturele en 'sportieve'instelling toont Circus Elleboog onnavolgbaar het 'DNA van Amsterdam'. Dus
wijzen we graag even op Elleboogs online petitie....

 En lees hier ons verhaal uit 1999 over 50 jaar Cicus Elleboog.