Voor 1940

Knikkeren op het Staringplein

Cover_OA_feb_2009Mevrouw C.J. Kamps-Post (1922) bewaart warme herinneringen aan haar jeugd in de Brederodestraat.

Mijn Amsterdam was van mijn vierde tot veertiende jaar “de straat”. Die straat was de Brederodestraat achter de Overtoom. Daar was geen verkeer. Niemand had daar een auto. Toch zei mijn moeder “op de stoep blijven!” toen ik voor het eerst op straat mocht met pop en poppenwagen. Samen met mijn buurmeisje ging ik niet verder dan de lantaarnpaal, want dan konden we ons huis nog zien. Maar spoedig kwamen er meer kinderen en speelden we ‘vadertje en moedertje‘ of we hielden een optocht met poppenwagens, houten autopeds, vliegende Hollanders.

Lees meer...

De poort van het Wilhelmina Gasthuis

Cover_OA_maart_2009Een anonieme engel bracht tijdens de Hongerwinter van 1944-1945 eventjes licht in het bestaan van inzendster Anna Lang en haar ouders: een verarmde naaister en een zieke werkloze diamantslijper.

De oude foto van de poort van het Wilhelmina Gasthuis in het septembernummer van Ons Amsterdam bracht een bijzondere herinnering bij mij boven. Mijn voorouders van beide kanten zijn allen Amsterdammers. Mijn grootvaders en mijn vader waren diamantslijpers. Mijn moeder was naaister. Over haar gaat mijn herinnering aan die ene keer dat ik haar hartverscheurend heb zien huilen.

Lees meer...

Schoolkachels

Cover_OA_april_2009Naast het schoolbord en de lessenaar van de meester of juf, was vroeger ook de hoge ronde kachel een belangrijk element in ieder klaslokaal. J.A. Mösch (geboren in 1936) weet er nog alles van.

Tegenwoordig zijn bijna alle schoolgebouwen voorzien van centrale verwarming, misschien dat een enkel noodlokaal nog gasgevelkachels heeft. Dat was vroeger wel anders.
Op de Bilderdijkschool in de Potgieterstraat hadden we grote met kolen gestookte ‘salamanders’. Er stond een metalen scherm omheen, zodat kinderen zich niet konden branden aan de hete kachels. Op onze protestantse school waren de schermen zwart, maar bij de openbare school op de hoek van de Da Costakade hadden ze mooiere schermen, grijs gemoffeld met uitgestanste gaten.

Lees meer...

Paard aan moeders ziekbed

HR_OAM_NR10_internetIn het begin van de crisisjaren, toen Cor Kaandorp (1926) een kleine jongen was, had zijn vader een groentezaak in de Wagenaarstraat in Oost. En dus ook een paard: dat sprak toen voor zich. Met zo’n dier kon je wat beleven.

Van 1929 tot 1931 hadden mijn ouders een groentewinkel in de Wagenaarstraat. Daar werd destijds van alles verkocht, tot suiker aan toe. Als de kat erin geplast had, werd gewoon de bovenste laag daar afgehaald en de suiker verder verkocht. De crisisjaren waren begonnen.

Mijn vader ging dagelijks met paard en wagen naar de Centrale Markthallen in de Jan van Galenstraat om de handelswaar te halen.

Lees meer...

Tuinders en moffen bij het Surinameplein

092009_CoverOud-onderwijzeres Mieke Heijermans groeide op als dochter van een huisarts op het Surinameplein. Ondanks de grimmige oorlogsomstandigheden had zij er een gelukkige jeugd.

In 1937 werd ik geboren. Mijn wieg stond op het Surinameplein. Daar hield de stad op en begon de polder, met kleine kippebruggetjes, glazen kassen, roeibootjes en vriendelijke tuinders, die mij in de oorlog wortels en komkommers gaven.

Eens in het jaar kwam er kermis op het plein, met een rupsbaan, draaimolen, kop van jut, een eenvoudig slingerapparaat en … kaneelstokken!

Lees meer...