Stille tuinman Sikkel

062008_CoverDick de Scally memoreert tuinman Sikkel, zowel vriend als vijand van de jongens in het Volewijckspark. Op Sikkels verjaardag zongen de jongens ‘Lang zal die leven’.

Het enige nut van de parkwachters en tuinmannen in het Volewijckspark was voor ons dat je met ze kon spelen en ze speelden gelukkig ons spelletje altijd mee. Dat spel heette: parkwachter pesten. De partijen waren ongeveer even sterk. Niet in aantal, want een grote groep jongens stond tegenover hooguit drie parkwachters en tuinmannen.

Maar zij waren in het bezit van wapens: een zwarte bouvier, papierprikkers en een schoffel. Het spel begon er altijd mee dat we niks mochten. Voetballen op het gras, boompie klimmen, slootje springen, bruggen bouwen, hekkie springen: alles was verboden. We zochten een van de verboden uit, erop rekenend dat je gezien werd. Of gehoord. Dan begon het spel.
Tuinman Sikkel was vriend en vijand tegelijk. Het was een stille, vrij lange man van onbestemde leeftijd. Altijd en eeuwig was hij aan het schoffelen, gekleed in een werkpak van bruine manchesterstof. Van horen zeggen vonden wij Sikkel een beetje simpel, een beetje een sukkel. We pestten hem door zijn schoffel weg te pakken en te verstoppen als hij even niet keek. Als hij dan verder wilde werken en omkeek naar zijn verdwenen gereedschap, schudde hij nauwelijks merkbaar zijn hoofd en ging dan doodgemoedereerd zoeken. Zo was er voor ons geen lol aan en zo kwam het dat hij voor ons spel ongeschikt werd.
Sikkel vierde zijn verjaardag altijd met het uitdelen van plakken beboterde ontbijtkoek. Op zo’n dag sprongen we over het prikkeldraad dat de Adelaarsweg van het park scheidde, en liepen dan quasi-onverschillig door het schaduwlaantje naar het hek van het tuinhuisje vlakbij de ingang bij het Kraaienplein. We hoorden de stemmen van de overige parkwachters binnen. Niet die van Sikkel. Ik heb hem in mijn leven nog nooit één woord horen zeggen. Als hij tenslotte met ontbijtkoek naar buiten kwam, zongen we ‘Lang zal die leven’. Hij keek dan altijd een beetje ongelovig.
Op een dag hoorden we het vreselijke bericht. Het verhaal verspreidde zich als een lopend vuur, vooral omdat de omstandigheden waaronder het gebeurd was zo gruwelijk en zo bizar waren. Eigenlijk waren die nog erger dan het bericht zelf. Sikkel was aan de kant van de sloot tussen het park en de volkstuintjes aan het schoffelen. De slootkant is daar vrij steil. Hij moet gestruikeld zijn of weggegleden. Een toeval misschien? Iedereen had wel een verklaring. Ze hebben hem gevonden, voorover liggend in de sloot. Zijn schoffel dit keer binnen handbereik.

Dick de Scally
Juni 2008