Verliefde blikken door gat in krant

OA_cover_april_2010_klnJos Mol (geboren 1948) vertelde in februari op deze plaats over zijn kindertijd in de Tweede Boerhaavestraat. Deze keer blikt hij terug op zijn vroegste tienerjaren (1958-1962) in de Senefelderstraat in de Watergraafsmeer.

Toen ik tien jaar was verhuisden we in 1958 naar de Senefelderstraat in de Watergraafsmeer (het deel dat nu Don Boscobuurt heet). De huizen in deze straat werden toen net gebouwd. Ik kan me nog herinneren dat ik met mijn vader op een zondagmiddag zo’n flat ging bekijken; door de nog niet van glas voorziene ramen klommen wij naar binnen.

Drie slaapkamers, een bad, een huiskamer, een balkon en twee zolderkamers. Omdat mijn oudste broer in het leger moest, kwamen we er uiteindelijk voor in aanmerking. We konden ons geluk niet op.

Toen we er twee jaar woonden, werd ik tot mijn verbazing toegelaten tot het Sint Nicolaaslyceum in Amsterdam-Zuid. Dat was in 1960, toen het lyceum openging. Omdat het in 2011 zal worden gesloopt, besloot ik twee jaar geleden, samen met een studiegenoot, iedereen van onze eindexamenklas uit 1965 op te sporen. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan! Na zes maanden zoeken hadden we vrijwel iedereen gevonden. In 2009 hielden we een reünie in het restaurant dat tegenwoordig in de kapel van het is gevestigd. Het was een dermate groot succes dat we besloten het nog een keer te doen als iedereen met pensioen is (2012/2013).
Begin jaren zestig begonnen zo langzamerhand ook onze geslachtshormonen te ontwaken. De broer die voor mij kwam kreeg verkering met een meisje uit de James Wattstraat. Wat ik niet wist, was dat haar zusje Joke een oogje op mij had laten vallen. Als ik op het balkon stond, keek ik zo bij hun in de achtertuin. De gezusters namen dan een krant, knipten er een rond gat in en ‘beloerden’ ons op deze manier! Ik herinner me nog dat Joke en ik samen op de foto gingen toen mijn broer in het huwelijksbootje stapte. De eerste stap was gezet. Een tijdje later kwam ik haar tegen bij mijn oudste broer. Toen we weer naar Amsterdam terugreden (zij met haar Fiat en ik op de DKW motor) gebeurde er iets onvergetelijks. De auto gaf onderweg de geest en er was slechts één oplossing: samen op de motor verder! Toen was het ijs gebroken en we zijn nu 37 jaar zielsgelukkig samen.
De buurt is wel erg veranderd. In de jaren zestig had je er een ‘rijk rooms leven’. Er was bijvoorbeeld de Votiefkerk, waar we iedere week heen moesten (staat nu leeg) en de Leonardusschool in de Bessemerstraat (nu Marokkaanse buurtcentrum). Van de buurtwinkels in de buurt is het gros tot woonhuis omgebouwd. Bijvoorbeeld die van bakker Van Deudekom in de Willem Beukelsstraat, melkman Meijer in de Wakkerstraat en melkboer Prins op de Ringdijk: allemaal verdwenen.
Maar mevrouw Kuilman van Senefelderstraat 26 woont daar gelukkig nog steeds, al meer dan een halve eeuw!

Jos Mol

April 2010