Het raadsel van de Zuidelijke Wandelweg Opmerkelijk

Geschreven door Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.     Oktober 11, 2013    
1457   0   0   0   0   0

Een van de raadsels van mijn jeugd was de opgebroken Zuidelijke Wandelweg, die vanaf de Amsteldijk een stuk meeboog met de Kleine Wetering, die rondom begraafplaats Zorgvlied kronkelde. Ik heb er gestept en leren fietsen. Mijn vader kon geen antwoord geven op de eindeloos door mij herhaalde vraag waarom de Zuidelijke Wandelweg (tachtig meter voorbij de Mirandalaan) abrupt eindigde in een rommeltje van losgewrikte stenen. Achter de steenhoop lag een karrespoor in het zand, wat suggereerde dat er vroeger een echt wandelpad was geweest. Maar iedere keer opnieuw, zo heb ik het onthouden, bleef het raadsel van de Zuidelijke Wandelweg onopgelost. Mijn vader blufte zich er niet uit – en ik beschouwde hem toch als een topografisch genie.
Af en toe hoorde ik iets waardoor de puzzel van de Zuidelijke Wandelweg leek te worden opgelost. Mijn moeder vertelde me dat toen mijn ouders met mij in 1959 kwamen wonen in het laatste rijtje huizen aan het land, verderop bij de Graafschapstraat om de hoek rozenkwekerijen waren gevestigd. Vóór de oorlog liep daar de verlenging van de Zuidelijke Wandelweg. Daar stond een theehuisje en vlakbij ook het houten clubgebouw van voetbalvereniging AFC, waar mijn vader voetbalde.
Tweeëntwintig jaar geleden heeft de ijverige redactie van dit blad haar lezers opgeroepen herinneringen aan de Zuidelijke en de (al in de jaren twintig verdwenen) Noordelijke Wandelweg op papier te zetten. Tientallen reacties kwamen binnen. Natuurlijk, want voor velen is dit gebied een stukje van hun jeugd. Eric Slot wijdde er een mooi artikel aan (Ons Amsterdam, maart 1992). Over de Zuidelijke Wandelweg heeft Paul Gellings een prachtige novelle geschreven. Dit is een van die lanen of straten waarvan de geschiedenis nog eens precies moet worden vastgelegd.
Op de middelbare school bezorgde ik in de vakanties ’s ochtends vroeg de Volkskrant in de wijk tussen het Amstelkanaal en de Wandelweg: de Rivierenbuurt. Halverwege, bij mijn ouderlijk huis, overhandigde ik de krant aan mijn vader, een ochtendmens pur sang. Ik kreeg op mijn beurt drie met stroop besmeerde boterhammen van galle met maanzaad. Vervolgens fietste ik het slotstuk van mijn ‘wijk’. Dat verschafte mij een alibi om polshoogte te nemen achter een van de tuinen van de jarendertigwoningen aan het eerste deel van de Zuidelijk Wandelweg.
Grenzend aan Zorgvlied lag in de Kleine Wetering een schiereilandje afgesloten door een hoog hekje. Vele malen heb ik op die plek mijn gedachten laten gaan over de pretentieuze openingszin voor een opstel dat het raadsel van de Zuidelijke Wandelweg zou oplossen: “Dwars door de tuin van de appelbomen loopt een pad van rozenstruiken naar het onbetreedbare schiereiland van de begraafplaats. Wie ligt hier?” Appelbomen stonden er helemaal niet, maar het schiereilandje aan de Zuidelijke Wandelweg laat zich gemakkelijk op de Falkkaart (57ste druk) van Amsterdam traceren.

Powered by JReviews